Liderlik kelimesi kulağa büyük bir iş gibi geliyor ama aslında çoğu genç için liderlik ilk kez sınıfta “Sınıf başkanı kim olsun?” dendiğinde başlıyor. Garip bir şekilde herkes birbirine bakıyor. Ben de çoğu zaman öyle yapıyordum. Çünkü lider olmak, dışarıdan bakınca havalı görünse de, işin içine girince hem sorumluluk hem de bol bol hata demek.

Mesela geçenlerde bir performans ödevi vardı. Grup lideri olmak için çok istekli değildim ama “Hadi sen yaparsın.” dediler. İlk gün fazla iddialı girdim işe… her şeyi tek başıma halledebileceğimi sandım. Sonra bir noktada fark ettim: Herkes bana bakıyor ama ben de ne yapacağımı tam bilmiyorum. En basitinden, görev dağıtımı yapmayı unuttuğum için işin yarısı yaprak gibi dağıldı. O zaman şunu öğrendim: Liderlik bazen önden gitmek değil, bir adım geri durup “Kim ne yapabilir?” diye düşünmekmiş.

Bir arkadaşım da kulüp başkanıydı. İlk toplantıda herkes aynı anda konuştuğu için tartışma çığrından çıktı. Sonra bana “Ben liderlikten soğudum galiba.” demişti. Ama ikinci toplantıda bir şey yaptı: Konuşmak isteyenlerin adını tahtaya yazdı ve söz hakkı verdi. Herkes onu düzenli biri sandı ama bana söylemişti — bunu o an panikten akıl etmiş. Yani çoğu liderlik hamlesi dışarıdan çok planlı görünse de içeride genelde “Dur şimdi ne yapıyorum ben?” hissi oluyor.

Bence gençlerin liderlik konusunda zorlandığı bir nokta da şu: Bizden çok şey bekleniyor ama her zaman alan verilmiyor. Okullarda liderlik konuşuluyor ama çoğu karar yine büyüklerden geliyor. Bir öğrencinin bir etkinlik fikri oluyor ama bazen uzun onay süreçleri yüzünden o fikir daha doğmadan yoruluyor. Bu da gençlerin “Benim fikrim zaten uygulanmaz.” diye düşünmesine yol açıyor. Belki de liderlik önce bu umutsuzluğu kırmakla başlıyor.

Yine de şöyle bir gerçek var: Liderlik, mükemmel insanların yaptığı bir şey değil. Aksine, yanlış yapanların ama orada kalmaya devam edenlerin işi. Bir toplantıyı batırınca ertesi hafta yine gidiyorsan, o zaten liderliğe bir adımdır. Ben bunu biraz geç fark ettim ama fark edince çok şey değişti.

Tam bir sonuç cümlesi yazmak zor, zaten liderlik de böyle noktası konan bir şey değil. Ama şunu diyebilirim: Gençler lider doğmuyor, hepimiz biraz deneye deneye, biraz da utanıp sıkılarak öğreniyoruz. Belki de güzel olan tarafı da bu — kimse kusursuz değil ama yine de birileri adım atıyor.

Arda Şahsi
Yücel Kültür Vakfı
Gönüllü Yazar